நாணுத் துறவு உரைத்தல்

  1. காமம் உழந்து வருந்தினார்க் கேம
    மடலல்ல தில்லை வலி.

      காதலால் துன்புறும் காளையொருவனுக்குப் பாதுகாப்பு முறையாக மடலூர்தலைத் தவிர, வலிமையான துணைவேறு எதுவுமில்லை.

    To those who ‘ve proved love’s joy, and now afflicted mourn,
    Except the helpful ‘horse of palm’, no other strength remains.

      To those who after enjoyment of sexual pleasure suffer (for want of more), there is no help so efficient as the palmyra horse.
  2. நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
    நாணினை நீக்கி நிறுத்து.

      எனது உயிரும், உடலும் காதலியின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் தவிப்பதால், நாணத்தைப் புறந்தள்ளிவிட்டு மடலூர்வதற்குத் துணிந்து விட்டேன்.

    My body and my soul, that can no more endure,
    Will lay reserve aside, and mount the ‘horse of palm’.

      Having got rid of shame, the suffering body and soul save themselves on the palmyra horse.
  3. நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
    காமுற்றார் ஏறும் மடல்.

      நல்ல ஆண்மையும், நாண உணர்வையும் முன்பு கொண்டிருந்த நான், இன்று அவற்றை மறந்து, காதலுக்காக மடலூர்வதை மேற்கொண்டுள்ளேன்.

    I once retained reserve and seemly manliness;
    To-day I nought possess but lovers’ ‘horse of palm’.

      Modesty and manliness were once my own; now, my own is the palmyra horse that is ridden by the lustful.
  4. காமக் கடும்புனல் உய்க்குமே நாணொடு
    நல்லாண்மை என்னும் புணை.

      காதல் பெருவெள்ளமானது நாணம், நல்ல ஆண்மை எனப்படும் தோணிகளை அடித்துக்கொண்டு போய்விடும் வலிமை வாய்ந்தது.

    Love’s rushing tide will sweep away the raft
    Of seemly manliness and shame combined.

      The raft of modesty and manliness, is, alas, carried-off by the strong current of lust.
  5. தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
    மாலை உழக்கும் துயர்.

      மேகலையையும் மெல்லிய வளையலையும் அணிந்த மங்கை மாலை மலரும் நோயான காதலையும், மடலூர்தல் எனும் வேலையையும் எனக்குத் தந்து விட்டாள்.

    The maid that slender armlets wears, like flowers entwined,
    Has brought me ‘horse of palm,’ and pangs of eventide!

      She with the small garland-like bracelets has given me the palmyra horse and the sorrow that is endured at night.
  6. மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
    படலொல்லா பேதைக்கென் கண்.

      காதலிக்காக என் கண்கள் உறங்காமல் தவிக்கின்றன் எனவே மடலூர்தலைப் பற்றி நள்ளிரவிலும் நான் உறுதியாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

    Of climbing ‘horse of palm’ in midnight hour, I think;
    My eyes know no repose for that same simple maid.

      Mine eyes will not close in sleep on your mistress’s account; even at midnight will I think of mounting the palmyra horse.
  7. கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
    பெண்ணிற் பெருந்தக்க தில்.

      கொந்தளிக்கும் கடலாகக் காதல் நோய் துன்புறுத்தினாலும்கூடப் பொறுத்துக்கொண்டு, மடலேறாமல் இருக்கும் பெண்ணின் பெருமைக்கு நிகரில்லை.

    There’s nought of greater worth than woman’s long-enduring soul,
    Who, vexed by love like ocean waves, climbs not the ‘horse of palm’.

      There is nothing so noble as the womanly nature that would not ride the palmyra horse, though plunged a sea of lust.
  8. நிறையரியர் மன்னளியர் என்னாது காமம்
    மறையிறந்து மன்று படும்.

      பாவம்; இவர், மனத்தில் உள்ளதை ஒளிக்கத் தெரியாதவர்; பரிதாபத்திற்குரியவர்; என்றெல்லாம் பார்க்காமல், ஊர் அறிய வெளிப்பட்டு விடக்கூடியது காதல்.

    In virtue hard to move, yet very tender, too, are we;
    Love deems not so, would rend the veil, and court publicity!

      Even the Lust (of women) transgresses its secrecy and appears in public, forgetting that they are too chaste and liberal (to be overcome by it).
  9. அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேயென் காமம்
    மறுகின் மறுகும் மருண்டு.

      என்னைத் தவிர யாரும் அறியவில்லை என்பதற்காக என் காதல் தெருவில் பரவி மயங்கித் திரிகின்றது போலும்!

    ‘There’s no one knows my heart,’ so says my love,
    And thus, in public ways, perturbed will rove.

      My lust, feeling that it is not known by all, reels confused in the streets (of this town).
  10. யாம்கண்ணிற் காண நகுப அறிவில்லார்
    யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு.

      காதல் நோயினால் வாடுவோரின் துன்பத்தை அனுபவித்தறியாதவர்கள்தான், அந்த நோயினால் வருந்துவோரைப் பார்த்து நகைப்பார்கள்.

    Before my eyes the foolish make a mock of me,
    Because they ne’er endured the pangs I now must drie.

      Even strangers laugh (at us) so as to be seen by us, for they have not suffered.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *