விருந்தோம்பல்

  1. இருந்தோம்பி இல்வாழ்வ தெல்லாம் விருந்தோம்பி
    வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.

      இல்லறத்தைப் போற்றி வாழ்வது, விருந்தினரை வரவேற்று, அவர்க்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்வதற்காகவே.

    All household cares and course of daily life have this in view.
    Guests to receive with courtesy, and kindly acts to do.

      The whole design of living in the domestic state and laying up (property) is (to be able) to exercise the benevolence of hospitality.
  2. விருந்து புறத்ததாத் தானுண்டல் சாவா
    மருந்தெனினும் வேண்டற்பாற் றன்று.

      விருந்தினராக வந்தவரை வெளியே விட்டுவிட்டுச் சாகாத மருந்தாக இருந்தாலும் அதனைத் தான் மட்டும் உண்பது விரும்பத் தக்க பண்பாடல்ல.

    Though food of immortality should crown the board,
    Feasting alone, the guests without unfed, is thing abhorred.

      It is not fit that one should wish his guests to be outside (his house) even though he were eating the food of immortality.
  3. வருவிருந்து வைகலும் ஓம்புவான் வாழ்க்கை
    பருவந்து பாழ்படுதல் இன்று.

      விருந்தினரை நாள்தோறும் வரவேற்று மகிழ்பவரின் வாழ்க்கை, அதன் காரணமாகத் துன்புற்றுக் கெட்டொழிவதில்லை.

    Each day he tends the coming guest with kindly care;
    Painless, unfailing plenty shall his household share.

      The domestic life of the man that daily entertains the guests who come to him shall not be laid waste by poverty.
  4. அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும் முகனமர்ந்து
    நல்விருந்து ஓம்புவான் இல்.

      மனமகிழ்ச்சியை முகமலர்ச்சியால் காட்டி விருந்தினரை வரவேற்பவர் வீட்டில் அமர்ந்து செல்வம் எனும் திருமகள் வாழ்வாள்.

    With smiling face he entertains each virtuous guest,
    ‘Fortune’ with gladsome mind shall in his dwelling rest.

      Lakshmi with joyous mind shall dwell in the house of that man who, with cheerful countenance, entertains the good as guests.
  5. வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ விருந்தோம்பி
    மிச்சில் மிசைவான் புலம்.

      விருந்தினர்க்கு முதலில் உணவளித்து மிஞ்சியதை உண்டு வாழும் பண்பாளன், தன் நிலத்திற்குரிய விதையைக்கூட விருந்தோம்பலுக்குப் பயண்படுத்தாமல் இருப்பானா?

    Who first regales his guest, and then himself supplies,
    O’er all his fields, unsown, shall plenteous harvests rise.

      Is it necessary to sow the field of the man who, having feasted his guests, eats what may remain ?
  6. செல்விருந்து ஓம்பி வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்
    நல்வருந்து வானத் தவர்க்கு.

      வந்த விருந்தினரை உபசரித்து அவர்களை வழியனுப்பி வைக்கும்போதே, மேலும் வரக்கூடிய விருந்தினரை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கி நிற்பவனை, புகழ்வானில் இருப்போர் நல்ல விருந்தினன் என்று வரவேற்று போற்றுவர்.

    The guest arrived he tends, the coming guest expects to see;
    To those in heavenly homes that dwell a welcome guest is he.

      He who, having entertained the guests that have come, looks out for others who may yet come, will be a welcome guest to the inhabitants of heaven.
  7. இனைத்துணைத் தென்பதொன் றில்லை விருந்தின்
    துணைத்துணை வேள்விப் பயன்.

      விருந்தினராக வந்தவரின் சிறப்பை எண்ணிப் பார்த்து விருந்தோம்பலை ஒரு வேள்வியாகவே கருதலாம்.

    To reckon up the fruit of kindly deeds were all in vain;
    Their worth is as the worth of guests you entertain.

      The advantages of benevolence cannot be measured; the measure (of the virtue) of the guests (entertained) is the only measure.
  8. பரிந்தோம்பிப் பற்றற்றேம் என்பர் விருந்தோம்பி
    வேள்வி தலைப்படா தார்.

      செல்வத்தைச் சேர்த்துவைத்து அதனை இழக்கும் போது, விருந்தோம்பல் எனும் வேள்விக்கு அது பயன்படுத்தாமற் போயிற்றே என வருந்துவார்கள்.

    With pain they guard their stores, yet ‘All forlorn are we,’ they’ll cry,
    Who cherish not their guests, nor kindly help supply.

      Those who have taken no part in the benevolence of hospitality shall (at length lament) saying, “we have laboured and laid up wealth and are now without support.”
  9. உடைமையுள் இன்மை விருந்தோம்பல் ஓம்பா
    மடமை மடவார்கண் உண்டு.

      விருந்தினரை வரவேற்றுப் போற்றத் தெரியாத அறிவற்றவர்கள் எவ்வளவு பணம் படைத்தவர்களாக இருந்தாலும் தரித்திரம் பிடித்தவர்களாகவே கருதப்படுவார்கள்.

    To turn from guests is penury, though worldly goods abound;
    ‘Tis senseless folly, only with the senseless found.

      That stupidity which excercises no hospitality is poverty in the midst of wealth. It is the property of the stupid.
  10. மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து
    நோக்கக் குழையும் விருந்து.

      அனிச்சம் எனப்படும் பூ, முகர்ந்தவுடன் வாடி விடக் கூடியது. அதுபோல் சற்று முகங்கோணி வரவேற்றாலே விருந்தினர் வாடிவிடுவர்.

    The flower of ‘Anicha’ withers away, If you do but its fragrance inhale;
    If the face of the host cold welcome convey, The guest’s heart within him will fail.

      As the Anicham flower fades in smelling, so fades the guest when the face is turned away.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *