கொல்லாமை

  1. அறவினை யாதெனின் கொல்லாமை கோறல்
    பிறவினை எல்லாந் தரும்.

      எந்த உயிரையும் கொல்லாதிருப்பதே அறச்செயலாகும். கொலை செய்தல் தீயவினைகள் அனைத்தையும் விளைவிக்கும்.

    What is the work of virtue? ‘Not to kill’;
    For ‘killing’ leads to every work of ill.

      Never to destroy life is the sum of all virtuous conduct. The destruction of life leads to every evil.
  2. பகுத்துண்டு பல்லுயி ரோம்புதல் நூலோர்
    தொகுத்தவற்று ளெல்லாந் தலை.

      இருப்போர் இல்லாதோர் என்றில்லாமல், கிடைத்ததைப் பகிர்ந்துகொண்டு, எல்லா உயிர்களும் வாழ வேண்டும் என்ற சமநிலைக் கொள்கைக்கு ஈடானது வேறு எதுவுமே இல்லை.

    Let those that need partake your meal; guard every-thing that lives;
    This the chief and sum of lore that hoarded wisdom gives.

      The chief of all (the virtues) which authors have summed up, is the partaking of food that has been shared with others, and the preservation of the mainfold life of other creatures.
  3. ஒன்றாக நல்லது கொல்லாமை மற்றதன்
    பின்சாரப் பொய்யாமை நன்று.

      அறங்களின் வரிசையில் முதலில் கொல்லாமையும் அதற்கடுத்துப் பொய்யாமையும் இடம் பெறுகின்றன.

    Alone, first of goods things, is ‘not to slay’;
    The second is, no untrue word to say.

      Not to destroy life is an incomparably (great) good next to it in goodness ranks freedom from falsehood.
  4. நல்லா றெனப்படுவ தியாதெனின் யாதொன்றுங்
    கொல்லாமை சூழும் நெறி.

      எந்த உயிரையும் கொல்லக் கூடாது எனும் நெறி காப்பதுதான் நல்லற வழி எனப்படும்.

    You ask, What is the good and perfect way?
    ‘Tis path of him who studies nought to slay.

      Good path is that which considers how it may avoid killing any creature.
  5. நிலையஞ்சி நீத்தாரு ளெல்லாங் கொலையஞ்சிக்
    கொல்லாமை சூழ்வான் தலை.

      உலகியல் நிலையை வெறுத்துத் துறவு பூண்டவர் எல்லோரையும்விடக் கொலையை வெறுத்துக் கொல்லாமையைக் கடைப்பிடிப்பவரே சிறந்தவராவார்.

    Of those who ‘being’ dread, and all renounce, the chief are they,
    Who dreading crime of slaughter, study nought to slay.

      Of all those who, fearing the permanence of earthly births, have abandoned desire, he is the chief who, fearing (the guilt of) murder, considers how he may avoid the destruction of life.
  6. கொல்லாமை மேற்கொண் டொழுகுவான் வாழ்நாள்மேல்
    செல்லா துயிருண்ணுங் கூற்று.

      கொலை செய்யாமையை வாழ்வில் அறநெறியாகக் கொண்டவரின் பெருமையை வியந்து, சாவுகூட அவர் உயிரைப் பறிக்கத் தயங்கி நிற்கும்.

    Ev’n death that life devours, their happy days shall spare,
    Who law, ‘Thou shall not kill’, uphold with reverent care.

      Yama, the destroyer of life, will not attack the life of him, who acts under the determination of never destroying life.
  7. தன்னுயிர் நீப்பினுஞ் செய்யற்க தான்பிறி
    தின்னுயிர் நீக்கும் வினை.

      தன்னுயிரே போவதாக இருப்பினும்கூட அதற்காக இன்னொரு உயிரைப் போக்கும் செயலில் ஈடுபடக்கூடாது.

    Though thine own life for that spared life the price must pay,
    Take not from aught that lives gift of sweet life away.

      Let no one do that which would destroy the life of another, although he should by so doing, lose his own life.
  8. நன்றாகும் ஆக்கம் பெரிதெனினுஞ் சான்றோர்க்குக்
    கொன்றாகும் ஆக்கங் கடை.

      பெரிதாக நன்மை தரக்கூடிய அளவுக்கு ஒரு கொலை பயன்படக் கூடுமெனினும், நல்ல பண்புடைய மக்கள், அந்த நன்மையை இழிவானதாகவே கருதுவார்கள்.

    Though great the gain of good should seem, the wise
    Will any gain by staughter won despise.

      The advantage which might flow from destroying life in sacrifice, is dishonourable to the wise (who renounced the world), even although it should be said to be productive of great good.
  9. கொலைவினைய ராகிய மாக்கள் புலைவினையர்
    புன்மை தெரிவா ரகத்து.

      பகுத்தறிவை இழந்து செயல்படும் கொலைகாரர்களைச் சான்றோர் உள்ளம், இழிதகைப் பிறவிகளாகவே கருதும்.

    Whose trade is ‘killing’, always vile they show,
    To minds of them who what is vileness know.

      Men who destroy life are base men, in the estimation of those who know the nature of meanness.
  10. உயிருடம்பின் நீக்கியா ரென்ப செயிருடம்பின்
    செல்லாத்தீ வாழ்க்கை யவர்.

      வறுமையும் நோயும் மிகுந்த தீய வாழ்க்கையில் உழல்வோர், ஏற்கனவே கொலைகள் பல செய்தவராக இருப்பர் என்று முன்னோர் கூறுவர்.

    Who lead a loathed life in bodies sorely pained,
    Are men, the wise declare, by guilt of slaughter stained.

      (The wise) will say that men of diseased bodies, who live in degradation and in poverty, are those who separated the life from the body of animals (in a former birth).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *