நெஞ்சொடு கிளத்தல்

  1. நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்
    எவ்வநோய் தீர்க்கு மருந்து.

      எந்த மருந்தினாலும் தீராத என் காதல் நோய் தீர்ந்திட ஏதாவது ஒரு மருந்தை நினைத்துப் பார்த்து, நெஞ்சே! உன்னால் சொல்ல முடியுமா?

    My heart, canst thou not thinking of some med’cine tell,
    Not any one, to drive away this grief incurable?

      O my soul, will you not think and tell me some medicine be it what it may, that can cure this incurable malady?
  2. காத லவரிலர் ஆகநீ நோவது
    பேதமை வாழியென் நெஞ்சு.

      அவர் நமது காதலை மதித்து நம்மிடம் வராத போது, நெஞ்சே! நீ மட்டும் அவரை நினைத்து வருந்துவது அறியாமையாகும்; நீ வாழ்க.

    Since he loves not, thy smart
    Is folly, fare thee well my heart!

      May you live, O my soul! While he is without love, for you to suffer is (simple) folly.
  3. இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்
    பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்.

      பிரிவுத் துன்பம் தந்த காதலருக்கு நம்மிடம் இரக்கமில்லாத போது, நெஞ்சே! நீ மட்டும் இங்கிருந்து கொண்டு அவரை எண்ணிக் கலங்குவதால் என்ன பயன்?

    What comes of sitting here in pining thought, O heart? He knows
    No pitying thought, the cause of all these wasting woes.

      O my soul! why remain (here) and suffer thinking (of him)? There are no lewd thoughts (of you) in him who has caused you this disease of sorrow.
  4. கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்
    தின்னும் அவர்க்காணல் உற்று.

      நெஞ்சே! நீ காதலரிடம் செல்லும் போது கண்களையும்கூட அழைத்துக்கொண்டு பேர் இல்லையேல் அவரைக் காண வேண்டுமென்று என்னையே அவை தின்று விடுவது போல் இருக்கின்றன.

    O rid me of these eyes, my heart; for they,
    Longing to see him, wear my life away.

      O my soul! take my eyes also with you, (if not), these would eat me up (in their desire) to see him.
  5. செற்றார் எனக்கை விடலுண்டோ நெஞ்சேயாம்
    உற்றால் உறாஅ தவர்.

      நெஞ்சே! நாம் விரும்பினாலும் நம்மை விரும்பி வராத அவர், நம்மை வெறுத்து விட்டார் என நினைத்து அவர் மீது கொண்ட காதலைக் கைவிட்டு விட முடியுமா?

    O heart, as a foe, can I abandon utterly
    Him who, though I long for him, longs not for me?

      O my soul! can he who loves not though he is beloved, be forsaken saying he hates me (now)?
  6. கலந்துணர்த்தும் காதலர்க் கண்டாற் புலந்துணராய்
    பொய்க்காய்வு காய்தியென் நெஞ்சு.

      நெஞ்சே! கூடிக் கலந்து ஊடலை நீக்கும் காதலரைக் கண்டால் ஒரு தடவைகூடப் பிணங்கியறியாத நீ இப்போது அவர் மீது கொள்ளுகிற கோபம் பொய்யானது தானே?

    My heart, false is the fire that burns; thou canst not wrath maintain,
    If thou thy love behold, embracing, soothing all thy pain.

      O my soul! when you see the dear one who remove dislike by intercourse, you are displeased and continue to be so. Nay, your displeasure is (simply) false.
  7. காமம் விடுவொன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே
    யானோ பொறேனிவ் விரண்டு.

      நல்ல நெஞ்சமே! ஒன்று காதலால் துடிப்பதையாவது விட்டு விடு அல்லது அதனைத் துணிந்து சொல்ல முடியாமல் தடுக்கும் நாணத்தையாவது விட்டு விடு. இந்த இரண்டு செய்லகளையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கிக் கொள்ள என்னால் முடியாது.

    Or bid thy love, or bid thy shame depart;
    For me, I cannot bear them both, my worthy heart!

      O my good soul, give up either lust or honour, as for me I can endure neither.
  8. பரிந்தவர் நல்காரென் றேங்கிப் பிரிந்தவர்
    பின்செல்வாய் பேதையென் நெஞ்சு.

      நம்மீது இரக்கமின்றிப் பிரிந்து விட்டாரேயென்று ஏங்கிடும் அதே வேளையில் பிரிந்தவர் பின்னாலேயே சென்று கொண்டிருக்கும் என் நெஞ்சம் ஓர் அறிவற்ற பேதை போன்றதாகும்.

    Thou art befooled, my heart, thou followest him who flees from thee;
    And still thou yearning criest: ‘He will nor pity show nor love to me.’

      You are a fool, O my soul! to go after my departed one, while you mourn that he is not kind enough to favour you.
  9. உள்ளத்தார் காத லவராக உள்ளிநீ
    யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு.

      உள்ளத்திலேயே காதலர் குடி கொண்டிருக்கும்போது, நெஞ்சமே! நீ அவரை நினைத்து வெளியே எவரிடம் தேடி அலைகிறாய்?

    My heart! my lover lives within my mind;
    Roaming, whom dost thou think to find?

      O my soul! to whom would you repair, while the dear one is within yourself?
  10. துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத் துடையேமா
    இன்னும் இழத்தும் கவின்.

      சேராமல் பிரிந்து சென்ற காதலரைச் சிந்தையில் வைத்திருப்பதால் மேலும் மேனியெழில் இழந்து மெலிந்து அழிய வேண்டியுள்ளது.

    If I should keep in mind the man who utterly renounces me,
    My soul must suffer further loss of dignity.

      If I retain in my heart him who has left me without befriending me, I shall lose even the (inward) beauty that remains.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *